ยามเช้าของวันหนึ่ง มีไก่ตัวหนึ่งกำลังคุ้ยเขี่ยหาเมล็ดข้าวตามพื้นดินอยู่กลางทุ่งนา ระหว่างที่คุ้ยดินอยู่นั้น มันเห็นก้อนวาววับอยู่ภายใต้กองดินนั้นเอง
เจ้าไก่จึงคุ้ยเขี่ยดินออกจนพบเม็ดพลอยเม็ดหนึ่งสะท้อนแสงแวววาวอยู่ข้างหน้า เจ้าไก่จิกเม็ดพลอยขึ้นมาและพยายามที่จะกิน แต่เม็ดพลอยก้อนนั้นกลับแข็งและใหญ่กว่าที่จะกินลงไปในท้องได้
จึงได้แต่ยืนมองพลอยเม็ดนั้นแล้วพูดว่า “พลอยแสนสวย เจ้าไม่มีประโยชน์อะไรเลย หากฉันเจอข้าวเปลือกสักเม็ด คงจะมีประโยชน์กว่า”
พูดจบเจ้าไก่ก็เขวี้ยงเม็ดพลอยเม็ดนั้นไปไกลจากตัว แล้วจึงจิกหาเม็ดข้าวที่ตกอยู่ต่อไป โดยไม่สนใจพลอยเม็ดนั้นเลย